81
AI 2025 และงานเพจสร้างคลิบ / Re: งานอัดสียงโย
« กระทู้ล่าสุด โดย aa เมื่อ มิถุนายน 05, 2025, 02:08:46 PM »5/6/68
123. เรื่อง บทเรียนจากทางไกล
หนทางของชีวิต
มันยาว มันไกล... หลายกว่าที่คิด
ทุกเรื่อง
บ่แม่นสิสมหวังคือใจเฮาตลอดเวลา
บางเทื่อ
ต้องลองผิด ลองถืกเอง
จั่งสิเข้าใจว่า... บทเรียน มันเป็นจังได๋
เพราะถืกหลอก
เฮากะเลยฮู้จักคำว่า “ระวัง”
เพราะพลาดพลั้ง
เลยได้ฮู้ว่า... ไผที่ยังอยู่
ไผที่เอาร่มมาให้
ในมื้อที่ฝนตกหนัก
อุปสรรค
มันเฮ็ดให้เฮาล้มได้
แต่มัน... กะสอนให้เฮาลุก
ลุกขึ้นมาอีกเทื่อ
ด้วยใจที่แกร่งกว่าเก่า
จำไว้นำเด้อ…
ล้มแล้วลุก... ดีกว่า บ่เคยลุกขึ้นมาเลย
*************************************************
124. เรื่อง จองหองบ่แม่นผ้าขาวม้า
“ความจองหอง”
มันกะคือ... กางเกงใน
บ่ต้องเอาออกมาโชว์
เว้นเสียแต่ว่า... เจ้าเป็น “ซุปเปอร์แมน”
แต่ถ้าเจ้าบ่แม่น...
กะอย่าเฮ็ดจังซั่นเลย
โลกมันบ่ได้ต้องการคนโอ้อวด
โลกต้องการคนถ่อมโต
คนฮู้จักพัฒนาตัวเอง
เพราะจองหอง... มันบ่ได้เฮ็ดให้เฮาเก่งขึ้น
แต่มันเฮ็ดให้คนรอบข้าง... ถอยห่าง
จำไว้เด้อ
คนถ่อมโต บ่จำเป็นต้องต่ำต้อย
แต่คือคนที่สูง... จนบ่ต้องยืนบนคนอื่น
*************************************************
125. เรื่อง บ่แม่นสาวสิบห้าอีกแล้วเด้อ!
ข่อย... บ่แม่นสาวสิบห้าอีกแล้วเด้อ
บ่ได้เสียน้ำตา เพราะคำเว้าใผ๋ดอก
ฮ้อนกะเปิดพัดลม
หนาวกะหาเสื้อผ้ามาห่มเอา
บ่ต้องง้อ บ่ต้องรอคนมาดูแล
ชีวิตนี่... ข่อยฝ่ามาเอง
เจ็บกะซอด
ล้มกะลุก
บ่ได้สะดีดสะดิ้น ยามถืกเขาว่าหลาย
น้ำตามันกะคือเกลือ...
ใส่หลายมันกะเค็มเองนั่นล่ะ
ข่อยในวันนี้... บ่แคร์ดอกว่าใผ๋สิฮัก
หรือใผ๋สิถิ่ม
ข่อยฮักโตเองเป็นแล้ว
ใผ๋ดีมา ข่อยดีไป
ใผ๋ร้ายใส่ ข่อยร้ายคืนแบบบ่ต้องเบรก
สิบ่เปลืองเวลา
กับคนปากหวาน แต่ใจอ้ายสังฆัง
ชีวิตมันสั้น
อยู่อย่างที่โตเป็น
ชัดเจน บ่เสแสร้ง
นี่ล่ะ… ข่อย
ผู้หญิงวัยใกล้ห้าสิบ
นั่งจิบกาแฟ ยิ้มใส่โลก
...แล้วกะ "ช่างแม่ง" ทุกอย่างที่บ่มีค่า 💥
*************************************************
126. เรื่อง จ่ายเพื่อฉลาด ดีกว่าจ่ายค่าโง่ตอนหลัง
อย่าไปเสียดายเงิน
ถ้าสิใช้เพื่อเพิ่มพูนความฉลาด
อ่านหนังสือ
ลงคอร์ส
จ้างคนเก่งมาสอน
มันบ่แม่นฟุ่มเฟือย
แต่มันคือการลงทุน
เพราะถ้าเฮาบ่ยอมจ่ายตอนเรียนรู้
วันหน้าสิได้จ่าย... "ค่าโง่" แพงกว่าอีกหลายเท่า
ยอมเสียวันนี้ เพื่อเข้าใจ
ยังดีกว่าเสียอนาคต เพราะมักง่าย
จำไว้เด้อ
ความโง่ มันบ่ผิด
แต่เฮาบ่พยายามฉลาดขึ้น… นั่นแหละผิดหลาย
************************************************
127. เรื่อง เฮาเกิดมาเพื่อสุขของเฮา
ฮอดจุดหนึ่งในชีวิต
สิฮู้เลยว่า...
บ่ต้องพิสูจน์โตเองให้ไผเห็นดอก
บ่ต้องไปป่าวประกาศ
ว่าเฮาเป็นคนจังได๋
เพราะบ่มีไผ
เข้าใจเฮาได้ทุกอย่าง
สุดท้าย...
ชีวิตเฮากะต้องก้าวต่อ
คนที่คิดดี...
เขากะอยู่กับเฮาแบบจริงใจ
คนที่คิดบ่ดี...
ต่อให้เฮาทำดีปานได๋
เขากะบ่เคยเห็นค่า
จำไว้นำเด้อ
เฮาบ่ได้เกิดมา เพื่อให้คนอื่นพอใจ
เฮาเกิดมาเพื่อ “ดูแลใจของเฮาเอง”
ใครยังอยู่... ขอบใจหลาย
ใครจากไป... กะขอให้โชคดี
*************************************************
128. เรื่อง เมื่อมั่งมี..เขากะฮัก เมื่อทุกข์ยาก..เขากะหนี
ยามเฮามั่งมี
ไปไส...
ไผกะอยากฮัก
ยามเสียหลัก
ไปไส...
ไผกะหนี
ยามมีเงิน
เว้าอิหยัง...
กะมีคนฟังทันที
แต่ยามบ่มี
สิร้องขอ...
กะได้แค่เสียงลม
บางเทื่อ...
คนกะเฝ้าสิเว้า
นินทา ดูถืก
ว่าบ่มี
เงินทอง
คือคนอื่นเขา
แต่จำไว้เด้อ...
คุณค่าคน มันอยู่ที่ใจ
บ่ใช่แค่ซ่อยขาด หรือซ่อยมี
ขอแค่เฮาบ่ลืมโต
บ่ลืมคนเคยอยู่ข้างเฮา
ยามทุกข์ยาก...
เท่านี้ กะพอแล้วเด้อ
*************************************************
129. เรื่อง เป็นโตของโต…แต่บ่ยอมเสียศักดิ์ศรี
เฮา…รู้จักให้
แต่บ่ยอมให้ไผหลอกใช้
เฮา…แบ่งปัน
แต่บ่ให้ไผเอาเปรียบ
เฮา…เงียบ
แต่บ่ได้แปลว่าอ่อนข้อ
เฮา…รับฟัง
แต่ใจเฮาแน่นหนัก
เฮา…ฮัก
แต่ฮักแบบรู้จักตัดขาด เมื่อมันบ่ดี
เฮา…ประนีประนอม
แต่บ่เคยลืมผิด-ถืก
เฮา…ให้อภัย
แต่บ่ยอมให้ความโง่ซ้ำกลับมาอีก
เฮา…ขายฝีมือ
แต่บ่ขายวิญญาณโตเอง
เฮา…เป็นโตของโต
แต่กะยังฮู้จักมารยาท
เฮา…เอื้อเฟื้อ
แต่บ่ได้หน้าใหญ่
เฮา…ภูมิใจ
แต่บ่เคยอวดโอ้
เฮา…เต็มที่
แต่บ่ยอมให้มันพาเฮาเข้าเนื้อ
เฮา…อ่อนน้อม
แต่บ่เคยเหยียบใจโตเอง
จำไว้เด้อ...
การเป็นคนดี
บ่ได้แปลว่าต้องให้เขาย่ำเฮา
*************************************************
130. เรื่อง อย่ามองข้ามก้อนหิน
บ่มีไผ…สะดุดภูเขา
แล้วล้ม
แต่หลายคน…
สะดุดก้อนหินก้อนน้อย
แล้วกะล้ม…บ่เป็นท่า
เพราะฉะนั้นเด้อ
อย่ามองข้าม
สิ่งเล็ก ๆ ที่อยู่ต่อหน้า
คำเว้าเล็ก ๆ
อาจแทงใจ…จนเจ็บ
ความผิดพลาดน้อย ๆ
อาจพาเฮา…เสียของใหญ่
ความประมาทนิดเดียว
อาจล้ม…ทั้งชีวิต
จำไว้นำเด้อ…
บางเทือ สิ่งเล็ก ๆ
กะสอนเฮา…ได้ยิ่งใหญ่
*************************************************
131. เรื่อง เตือนใจโตเองไว้แน่เด้อ
อย่าอยาก…ยุ่งเรื่องคนอื่น
ที่บ่เกี่ยวกับเฮา
อย่าวิจารณ์…ชีวิตคน
ถ้าบ่ฮู้จริง
อย่าตัดสิน…เขา
ถ้าเฮายังบ่เคยยืนอยู่ในจุดของเขา
มองโลก…ให้เป็นกลาง
มีคนมัก…กะมีคนเกลียด
อย่าอ่อนแอ
แล้วไปเรียกร้อง…ความสนใจจากคนอื่น
อย่าคึดว่า
เรื่องง่ายของเฮา
มันสิง่าย…สำหรับทุกคน
ถูกผิด…หลายเทื่อ
มันแค่…บริบทของสังคม
อย่าแคร์คำคนหลาย
เพราะมื้อหนึ่ง…เฮากะต้องตาย
คนด่ากะตายคือกัน
จำไว้เด้อ
“ชีวิต”…มันสู้เฮาเสมอ
ขอแค่เฮา…ยังหายใจอยู่
แล้วอย่าลืม
เฮาควรฮู้จักกับ “ความเหงา”
เพราะมัน…สิอยู่เป็นเพื่อนเฮา
ไปตลอดชีวิต
*************************************************
132. เรื่อง ถ้าเจ้าสิอยากตัดสินข่อย
ถ้าเจ้าสิ…ตัดสินข่อย
ด้วยจำนวน “เงิน” ที่ข่อยมีกะ...
ข่อยแพ้ ตั้งแต่เริ่มต้นแล้วเด้อ
ถ้าเจ้าสิ…ตัดสินข่อย
ด้วย “ยศฐา บรรดาศักดิ์”
ข่อยแพ้ ตั้งแต่ข่อยเกิดมา
แต่ว่า…
ถ้าเจ้าสิ…ตัดสินข่อย
ด้วย “ความจริงใจ”
ข่อยบ่แพ้ไผดอก
ข่อยสู้ได้
ด้วยหัวใจ...ที่บ่เคยปลอม
จำไว้นะ
บางคน…มีทุกอย่าง
แต่บ่มีหัวใจที่แท้จริง
แต่บางคน…บ่มีหยังเลย
นอกจาก "ใจแท้ ๆ"
ที่พร้อมฮัก... พร้อมให้…และพร้อมอยู่ข้าง ๆ คนที่เขาฮักจริง
*************************************************
133. เรื่อง เจ็บปวดกะมี…แต่บ่ยอมให้มันครอบใจ
คนที่เขามี “ความสุข”
บ่แม่น…ว่าเขาบ่เคย “เจ็บปวด”
เขากะเคย…ฮ้องไห้
เขากะเคย…เสียใจ
เขากะเคย…ล้ม…จนลุกบ่ขึ้น
แต่…เขาเลือก
บ่ให้ “ความเจ็บปวด” นั้น
มันครอบงำหัวใจ
เขาเลือก
สิอยู่กับมันแบบเข้าใจ
บ่ใช่สิปล่อยให้มันลากใจ…ไปจม
จำไว้เด้อ
“ความสุข” บ่ได้อยู่ที่บ่มีปัญหา
แต่มันอยู่ที่ “ใจเฮา”
รับมือกับปัญหาแบบจังได๋
ยิ้มให้ได้
แม้…หัวใจสิปวดอยู่กะตาม
นั่นล่ะ…คือ “ความเข้มแข็ง” แท้ ๆ ของคน
123. เรื่อง บทเรียนจากทางไกล
หนทางของชีวิต
มันยาว มันไกล... หลายกว่าที่คิด
ทุกเรื่อง
บ่แม่นสิสมหวังคือใจเฮาตลอดเวลา
บางเทื่อ
ต้องลองผิด ลองถืกเอง
จั่งสิเข้าใจว่า... บทเรียน มันเป็นจังได๋
เพราะถืกหลอก
เฮากะเลยฮู้จักคำว่า “ระวัง”
เพราะพลาดพลั้ง
เลยได้ฮู้ว่า... ไผที่ยังอยู่
ไผที่เอาร่มมาให้
ในมื้อที่ฝนตกหนัก
อุปสรรค
มันเฮ็ดให้เฮาล้มได้
แต่มัน... กะสอนให้เฮาลุก
ลุกขึ้นมาอีกเทื่อ
ด้วยใจที่แกร่งกว่าเก่า
จำไว้นำเด้อ…
ล้มแล้วลุก... ดีกว่า บ่เคยลุกขึ้นมาเลย
*************************************************
124. เรื่อง จองหองบ่แม่นผ้าขาวม้า
“ความจองหอง”
มันกะคือ... กางเกงใน
บ่ต้องเอาออกมาโชว์
เว้นเสียแต่ว่า... เจ้าเป็น “ซุปเปอร์แมน”
แต่ถ้าเจ้าบ่แม่น...
กะอย่าเฮ็ดจังซั่นเลย
โลกมันบ่ได้ต้องการคนโอ้อวด
โลกต้องการคนถ่อมโต
คนฮู้จักพัฒนาตัวเอง
เพราะจองหอง... มันบ่ได้เฮ็ดให้เฮาเก่งขึ้น
แต่มันเฮ็ดให้คนรอบข้าง... ถอยห่าง
จำไว้เด้อ
คนถ่อมโต บ่จำเป็นต้องต่ำต้อย
แต่คือคนที่สูง... จนบ่ต้องยืนบนคนอื่น
*************************************************
125. เรื่อง บ่แม่นสาวสิบห้าอีกแล้วเด้อ!
ข่อย... บ่แม่นสาวสิบห้าอีกแล้วเด้อ
บ่ได้เสียน้ำตา เพราะคำเว้าใผ๋ดอก
ฮ้อนกะเปิดพัดลม
หนาวกะหาเสื้อผ้ามาห่มเอา
บ่ต้องง้อ บ่ต้องรอคนมาดูแล
ชีวิตนี่... ข่อยฝ่ามาเอง
เจ็บกะซอด
ล้มกะลุก
บ่ได้สะดีดสะดิ้น ยามถืกเขาว่าหลาย
น้ำตามันกะคือเกลือ...
ใส่หลายมันกะเค็มเองนั่นล่ะ
ข่อยในวันนี้... บ่แคร์ดอกว่าใผ๋สิฮัก
หรือใผ๋สิถิ่ม
ข่อยฮักโตเองเป็นแล้ว
ใผ๋ดีมา ข่อยดีไป
ใผ๋ร้ายใส่ ข่อยร้ายคืนแบบบ่ต้องเบรก
สิบ่เปลืองเวลา
กับคนปากหวาน แต่ใจอ้ายสังฆัง
ชีวิตมันสั้น
อยู่อย่างที่โตเป็น
ชัดเจน บ่เสแสร้ง
นี่ล่ะ… ข่อย
ผู้หญิงวัยใกล้ห้าสิบ
นั่งจิบกาแฟ ยิ้มใส่โลก
...แล้วกะ "ช่างแม่ง" ทุกอย่างที่บ่มีค่า 💥
*************************************************
126. เรื่อง จ่ายเพื่อฉลาด ดีกว่าจ่ายค่าโง่ตอนหลัง
อย่าไปเสียดายเงิน
ถ้าสิใช้เพื่อเพิ่มพูนความฉลาด
อ่านหนังสือ
ลงคอร์ส
จ้างคนเก่งมาสอน
มันบ่แม่นฟุ่มเฟือย
แต่มันคือการลงทุน
เพราะถ้าเฮาบ่ยอมจ่ายตอนเรียนรู้
วันหน้าสิได้จ่าย... "ค่าโง่" แพงกว่าอีกหลายเท่า
ยอมเสียวันนี้ เพื่อเข้าใจ
ยังดีกว่าเสียอนาคต เพราะมักง่าย
จำไว้เด้อ
ความโง่ มันบ่ผิด
แต่เฮาบ่พยายามฉลาดขึ้น… นั่นแหละผิดหลาย
************************************************
127. เรื่อง เฮาเกิดมาเพื่อสุขของเฮา
ฮอดจุดหนึ่งในชีวิต
สิฮู้เลยว่า...
บ่ต้องพิสูจน์โตเองให้ไผเห็นดอก
บ่ต้องไปป่าวประกาศ
ว่าเฮาเป็นคนจังได๋
เพราะบ่มีไผ
เข้าใจเฮาได้ทุกอย่าง
สุดท้าย...
ชีวิตเฮากะต้องก้าวต่อ
คนที่คิดดี...
เขากะอยู่กับเฮาแบบจริงใจ
คนที่คิดบ่ดี...
ต่อให้เฮาทำดีปานได๋
เขากะบ่เคยเห็นค่า
จำไว้นำเด้อ
เฮาบ่ได้เกิดมา เพื่อให้คนอื่นพอใจ
เฮาเกิดมาเพื่อ “ดูแลใจของเฮาเอง”
ใครยังอยู่... ขอบใจหลาย
ใครจากไป... กะขอให้โชคดี
*************************************************
128. เรื่อง เมื่อมั่งมี..เขากะฮัก เมื่อทุกข์ยาก..เขากะหนี
ยามเฮามั่งมี
ไปไส...
ไผกะอยากฮัก
ยามเสียหลัก
ไปไส...
ไผกะหนี
ยามมีเงิน
เว้าอิหยัง...
กะมีคนฟังทันที
แต่ยามบ่มี
สิร้องขอ...
กะได้แค่เสียงลม
บางเทื่อ...
คนกะเฝ้าสิเว้า
นินทา ดูถืก
ว่าบ่มี
เงินทอง
คือคนอื่นเขา
แต่จำไว้เด้อ...
คุณค่าคน มันอยู่ที่ใจ
บ่ใช่แค่ซ่อยขาด หรือซ่อยมี
ขอแค่เฮาบ่ลืมโต
บ่ลืมคนเคยอยู่ข้างเฮา
ยามทุกข์ยาก...
เท่านี้ กะพอแล้วเด้อ
*************************************************
129. เรื่อง เป็นโตของโต…แต่บ่ยอมเสียศักดิ์ศรี
เฮา…รู้จักให้
แต่บ่ยอมให้ไผหลอกใช้
เฮา…แบ่งปัน
แต่บ่ให้ไผเอาเปรียบ
เฮา…เงียบ
แต่บ่ได้แปลว่าอ่อนข้อ
เฮา…รับฟัง
แต่ใจเฮาแน่นหนัก
เฮา…ฮัก
แต่ฮักแบบรู้จักตัดขาด เมื่อมันบ่ดี
เฮา…ประนีประนอม
แต่บ่เคยลืมผิด-ถืก
เฮา…ให้อภัย
แต่บ่ยอมให้ความโง่ซ้ำกลับมาอีก
เฮา…ขายฝีมือ
แต่บ่ขายวิญญาณโตเอง
เฮา…เป็นโตของโต
แต่กะยังฮู้จักมารยาท
เฮา…เอื้อเฟื้อ
แต่บ่ได้หน้าใหญ่
เฮา…ภูมิใจ
แต่บ่เคยอวดโอ้
เฮา…เต็มที่
แต่บ่ยอมให้มันพาเฮาเข้าเนื้อ
เฮา…อ่อนน้อม
แต่บ่เคยเหยียบใจโตเอง
จำไว้เด้อ...
การเป็นคนดี
บ่ได้แปลว่าต้องให้เขาย่ำเฮา
*************************************************
130. เรื่อง อย่ามองข้ามก้อนหิน
บ่มีไผ…สะดุดภูเขา
แล้วล้ม
แต่หลายคน…
สะดุดก้อนหินก้อนน้อย
แล้วกะล้ม…บ่เป็นท่า
เพราะฉะนั้นเด้อ
อย่ามองข้าม
สิ่งเล็ก ๆ ที่อยู่ต่อหน้า
คำเว้าเล็ก ๆ
อาจแทงใจ…จนเจ็บ
ความผิดพลาดน้อย ๆ
อาจพาเฮา…เสียของใหญ่
ความประมาทนิดเดียว
อาจล้ม…ทั้งชีวิต
จำไว้นำเด้อ…
บางเทือ สิ่งเล็ก ๆ
กะสอนเฮา…ได้ยิ่งใหญ่
*************************************************
131. เรื่อง เตือนใจโตเองไว้แน่เด้อ
อย่าอยาก…ยุ่งเรื่องคนอื่น
ที่บ่เกี่ยวกับเฮา
อย่าวิจารณ์…ชีวิตคน
ถ้าบ่ฮู้จริง
อย่าตัดสิน…เขา
ถ้าเฮายังบ่เคยยืนอยู่ในจุดของเขา
มองโลก…ให้เป็นกลาง
มีคนมัก…กะมีคนเกลียด
อย่าอ่อนแอ
แล้วไปเรียกร้อง…ความสนใจจากคนอื่น
อย่าคึดว่า
เรื่องง่ายของเฮา
มันสิง่าย…สำหรับทุกคน
ถูกผิด…หลายเทื่อ
มันแค่…บริบทของสังคม
อย่าแคร์คำคนหลาย
เพราะมื้อหนึ่ง…เฮากะต้องตาย
คนด่ากะตายคือกัน
จำไว้เด้อ
“ชีวิต”…มันสู้เฮาเสมอ
ขอแค่เฮา…ยังหายใจอยู่
แล้วอย่าลืม
เฮาควรฮู้จักกับ “ความเหงา”
เพราะมัน…สิอยู่เป็นเพื่อนเฮา
ไปตลอดชีวิต
*************************************************
132. เรื่อง ถ้าเจ้าสิอยากตัดสินข่อย
ถ้าเจ้าสิ…ตัดสินข่อย
ด้วยจำนวน “เงิน” ที่ข่อยมีกะ...
ข่อยแพ้ ตั้งแต่เริ่มต้นแล้วเด้อ
ถ้าเจ้าสิ…ตัดสินข่อย
ด้วย “ยศฐา บรรดาศักดิ์”
ข่อยแพ้ ตั้งแต่ข่อยเกิดมา
แต่ว่า…
ถ้าเจ้าสิ…ตัดสินข่อย
ด้วย “ความจริงใจ”
ข่อยบ่แพ้ไผดอก
ข่อยสู้ได้
ด้วยหัวใจ...ที่บ่เคยปลอม
จำไว้นะ
บางคน…มีทุกอย่าง
แต่บ่มีหัวใจที่แท้จริง
แต่บางคน…บ่มีหยังเลย
นอกจาก "ใจแท้ ๆ"
ที่พร้อมฮัก... พร้อมให้…และพร้อมอยู่ข้าง ๆ คนที่เขาฮักจริง
*************************************************
133. เรื่อง เจ็บปวดกะมี…แต่บ่ยอมให้มันครอบใจ
คนที่เขามี “ความสุข”
บ่แม่น…ว่าเขาบ่เคย “เจ็บปวด”
เขากะเคย…ฮ้องไห้
เขากะเคย…เสียใจ
เขากะเคย…ล้ม…จนลุกบ่ขึ้น
แต่…เขาเลือก
บ่ให้ “ความเจ็บปวด” นั้น
มันครอบงำหัวใจ
เขาเลือก
สิอยู่กับมันแบบเข้าใจ
บ่ใช่สิปล่อยให้มันลากใจ…ไปจม
จำไว้เด้อ
“ความสุข” บ่ได้อยู่ที่บ่มีปัญหา
แต่มันอยู่ที่ “ใจเฮา”
รับมือกับปัญหาแบบจังได๋
ยิ้มให้ได้
แม้…หัวใจสิปวดอยู่กะตาม
นั่นล่ะ…คือ “ความเข้มแข็ง” แท้ ๆ ของคน
กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้